WARZAZAT
Na rozstaju dróg biegnących dalej wzdłuż dolin Draa, Dades i Ziz, miasto Warzazat (Ouarzazate) stanowi punkt wyjściowy szlaku, olśniewając jednocześnie swymi dwiema wspaniałymi kazbami.
Kazba Taourirt, dawna rezydencja Glaoui, oszałamia urodą. Ze zbitej masy przyciśniętych jeden do drugiego domów, strzelają dwie wieże, wznosząc swe blanki ku błękitowi nieba i kłócą się ze słońcem o prymat na nieboskłonie.
Z kolei kazba Ait Benhaddu oddalona jest o 30 kilometrów od miasta. Wyobraź sobie wspaniały zamek z piasku, jakby za sprawą czarów przeniesiony na środek pola kwitnących migdałowców. Jest tak piękny i tak cudownie komponuje się z otoczeniem i światłem, że stanowił dekorację licznych filmów, w tym „Lawrence’a z Arabii” i „Herbaty na Saharze”. Kazba ta, absolutnie wyjątkowa, wpisana jest na listę światowego dziedzictwa kultury UNESCO.
Stanowiąc punkt wyjściowy szlaku oaz, Warzazat jest jednocześnie punktem zbornym rozmaitych kultur i rzemiosła. Na odbywającym się tu co niedziela suku, sprzedawane są nieprzebrane ilości towarów: barwniki z krzewu hennowego, aromaty różane, kminek, destylaty z bylicy, a obok: berberyjskie garnki, przedmioty z kamienia, narzuty i słynne kobierce Ouzguita, błękitne lub złociste, ozdobione geometrycznymi wzorami. Warzazat jest idealnym przystankiem na trasie podróży, a jego wygodne hotele zapewnią Ci chwilę wytchnienia. To miasto hojne, gościnne, dające ucieczkę od tradycyjnego świata, w którym jednocześnie spokojnie możesz przygotować się na niewiarygodne doznania, jakie przygotowała dla Ciebie pustynia. 
 
DOLINA RZEKI DRAA 
Wypływająca z Atlasu Wysokiego rzeka Draa pracowicie drąży swe koryto aż do miejscowości Agadez (Agdz). Dopłynąwszy do tego miejsca, zauważasz niespodziewaną odmianę! Oto rzeka nawadnia tu 200-kilometrowy pas bujnych i malowniczych oaz. Po dopłynięciu do miasta M'hamid ta najdłuższa niegdyś rzeka Maroka ginie w piaskach pustyni. Jedźmy zatem prędko do Agadez! Od tego właśnie małego miasteczka, nad którym góruje cytadela, czerwony fort i fantastyczny grzbiet dżebel Kissane, droga biegnie wzdłuż wadi Draa.
Tutaj, pod samym nosem pustyni, przyroda pyszni się swymi barwami. Palmy obwieszone kiściami żółtych daktyli, krzewy wawrzynów z intensywnie różowymi kwiatami, góry o barwie brązu, beżu i szarości, zakorzenione w równinie koloru ochry, a w oddali, niczym fatamorgany, niezliczone ksary o piaskowych odcieniach: ksar Tamenougalt, jedna z najbardziej typowych warowni, dawna stolica Berberów, lub ksar Igdaoun ze swymi wysokimi wieżami w kształcie ściętej piramidy, kazba Tinzouline...
Przed nami oaza Zagora. Stąd właśnie w XVI wieku Saadyci wyruszyli na podbój prowincji Sus, a później całego Maroka, po czym rzucili się ku wielkiej przygodzie, która doprowadziła ich aż do Tombuctu. Oaza ta będzie Twoim punktem wypadowym do wspaniałych wycieczek.
Oto Tamegrute ze swymi słynnymi meczetami o dachach krytych niebieską ceramiką i białymi minaretami, ze swą wpływową medresą i biblioteką założoną w XVII wieku, z kolekcją wspaniałych iluminowanych egzemplarzy Koranu.
Plac piasku i wydm! Oto miasto M'hamid, brama pustyni, gdzie co poniedziałek odbywa się jeden z najbarwniejszych suków w całym Maroku. Oto M'hamid al-Guzlane, „równina gazel”, miejsce, z którego rozpościera się bezkresna pustynna równina, hamada Draa.
W Merzuga droga kończy swój bieg. Ty również musisz się zatrzymać. Wszędzie widzisz tylko piasek, morze gorącego piasku ciągnące się po widnokrąg. Ruchome rzeźby, zmieniająca się kolorystyka, naniesione wiatrem wydmy, wysokie jak minarety. Fascynująca, ogromna, nieogarniona pustynia, rozpościerająca się na nowo za każdą kolejną wydmą, to miejsce, w którym piasek, wiatr i słońce jednoczą swe siły, by zrodzić nieskończoność.

Lecz oto nadciąga noc. Nieopodal, wysunąwszy głowę ze swej norki, mały fenek strzyże uszami, tam znów scynk, ryba pustyni, błyskawicznie wdrapuje się na wydmę; gdzieś w oddali pohukuje sowa. Nawet pustynia skrywa w sobie życie. Lecz niewielu z nas może pochwalić się, że poznało jej tajemnice
 
DOLINA RZEKI DADES
Wypływająca z Atlasu Wysokiego wadi Dades zasila szereg oaz opasujących tysiąc kazb rozsianych w jej dolinie. W górnym odcinku biegu rzeki, w pobliżu Bulman, pustynne stoki góry nadgryzają zieloną wstęgę koryta rzeki. Lecz rzeka staje się coraz bardziej narowista, wżyna się w skalne podłoże, rozłupuje grube bloki wapienia. W końcu góra daje za wygraną, dolina poszerza się i zagłębia, a jej pionowe skaliste brzegi formują bajecznie piękny przełom Dades.
Założona w XII wieku przez Jakuba al-Mansura bujna oaza Skoura stanowi czarowne preludium wycieczki po „dolinie tysiąca kazb”: przed Tobą kazby al Kabbaba, Dar Aichil, Dar Ait Suss i najpiękniejsza z nich – Amerhidil...
Od gajów palmowych do ogrodów droga prowadzi Cię do róż, do tysięcy krzewów różanych napełniających swą słodką wonią El Kelaa M'Gouna, najpiękniejszy różany ogród w całej dolinie...

Jeśli chcesz, możesz szybko znaleźć się w zupełnie innym krajobrazie. Miasto Azlag słynie ze swych kowali. Jest ich tu 120, niemal wszyscy są mieszkańcami miasteczka. Wytwarzają wspaniałe zdobione sztylety. Powyżej, solidnie osadzona na skale, drzemie dawna siedziba Gloui: romantyczna kazba Bou Taghrar.

Otwórz szeroko oczy: przed Tobą rozpościera się słynny przełom Dades! Gigantyczny blok wapiennej skały jakby rozłupany jednym uderzeniem szabli. W tym świecie zamkniętym urwistymi i poszarpanymi ścianami wąwozu kazby nasycają się barwami skał: odcieniami malwy, rudości, purpury.

Droga zamienia się w ścieżynę, przekracza nurt Dades, wspina się niczym sznurowadło po ścianach przepastnego kanionu, wkracza na prywatny teren ... ptaków i muflonów. Aż dech zapiera!

Na obejrzenie zasługuje też inny wspaniały przełom: kanion rzeki Todra. Po przejechaniu około pięćdziesięciu kilometrów od miejscowości Tineghir znajdujesz się nagle ... na końcu świata. Droga kończy się na skraju jednej z dwóch pionowych 300-metrowych ścian przedzielonych wąskim korytarzem o szerokości dwudziestu metrów. Niezapomniany widok!

DOLINA RZEKI ZIZ 
Spływając ze stoków Atlasu Wysokiego, rzeka Ziz żłobi swe koryto w skałach imponujących urwisk – wyobraź sobie jej minioną siłę, - nawraca w okolicy Rich, po czym rzuca się ku południu, gdzie nawadnia olbrzymi gaj palmowy Tafilalet, aż w końcu ginie gdzieś w piaskach Tauz.
W pobliżu Rich znajduje się medresa Sidi Salima, mędrca, który posiadał niezwykłą umiejętność udawania się każdego piątku w podróż do Mekki i z powrotem! Jeśli nie potrafisz przemieszczać się tak szybko jak Sidi Salim, droga do miasta Erfud zajmie Ci z pewnością trochę czasu, ale po co się spieszyć?
W dolinie Ziz woda jest źródłem piękna, to ona wyznacza kolejne atrakcyjne punkty na drodze ku pustyni. Pierwszym z nich jest nieprawdopodobny widok długiego korytarza mozolnie wyrytego przez rzekę w wapiennej skale. Wzdłuż ścian kanionu rosną wysokie palmy daktylowe, z których zieleni wynurzają się ksary i wyniosła kazba Ifri. Dalej, przegrodzona zaporą Hassana Addakhil, rzeka tworzy rozległą szmaragdową taflę jeziora. Na jego brzegach o barwie czerwonej ochry, w cieniu drzew morelowych, kobiety piorą bieliznę.
Nieco dalej tryska błękitne źródło Meski, którego woda ma podobno uleczać z bezpłodności. Młode dziewczęta z warkoczami ozdobionymi wełnianymi pomponikami, morskimi muszlami, wstążkami i amuletami, kąpią się tu przy blasku świec, które zapalają wewnątrz groty. U kresu podróży monumentalna brama Erfud otwiera się z jednej strony na ... milion drzew palmowych, a z drugiej strony na miliardy ziarenek piasku tworzących pierwsze saharyjskie wydmy. Teraz, aby powrócić do Merzuga, nic prostszego, jak wziąć kierunek na pustynię!

ZOBACZ KONIECZNIE
WSCHÓD SŁOŃCA NAD MERZUGA
Nikt jeszcze nie żałował pobudki o 3. rano, aby ujrzeć piaski Merzuga o wschodzie słońca! Sącząc leniwie napar z miętowej herbaty, spoglądać na różową słoneczną tarczę wyłaniającą się zza gigantycznych wydm Merzuga: wielkie marokańskie Południe zapewni Ci przeżycie wspaniałych chwil. DAKTYLE Z ERFUD
W samym regionie Erfud rośnie prawie milion palm daktylowych. Jest zatem rzeczą normalną, że to właśnie daktyl jest symbolem tej ziemi. Tradycyjne święto daktyla odbywa się corocznie w październiku. Jest to kolorowa i wesoła zabawa.
ŻYCIE NA RÓŻOWO W EL-KELAA M'GOUNA
W maju odbywa się święto róż w El-Kelaâ M'Gouna. Pod nieprzerwanym deszczem różanych płatków przewijają się liczne taneczne korowody. Czy wiesz, że do uzyskania jednego litra różanego ekstraktu potrzeba jednej tony płatków?

PIECE GARNCARSKIE W TAMEGRUT
Zadziwiające: garncarze wypalają swe wyroby pod gołym niebem, w archaicznych piecach krzepną gliniane misy, garnki, dzbany... Cecha charakterystyczna tych przedmiotów: wszystkie są koloru zielonego i brunatnego. Zielony barwnik pozyskiwany jest z manganu i miedzi, a brunatny z antymonu i miedzi. Uwaga: ceny biją wszelką konkurencję.